Ένα προϊόν που κοστίζει λίγο, αξίζει λίγο. Ένας κανόνας που ισχύει ακόμη περισσότερο σήμερα για το ελαιόλαδο, για το οποίο το ζήτημα της τιμής αποκτά μεγάλη σημασία. Οι αγορές βλέπουν την αναγνώριση τουΙταλικό εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο σε σταθερή τιμή περίπου 9,5 ευρώ, μια τιμή σημαντικά υψηλότερο από αυτό του εξαιρετικά παρθένου ελαιολάδου ισπανικής, τουρκικής ή τυνησιακής προέλευσης για να αναφέρω απλώς τις χώρες όπου υπήρξε υπερπαραγωγή ελαιολάδου.
Και αυτό της τιμής ήταν ένα από τα θέματα που συζητήθηκαν στο συνέδριο υπό την αιγίδα Μονοπόλος e Confagricoltura, και προέκυψε από τη σύγκριση μεταξύ της πετρελαϊκής βιομηχανίας (Assitol) και διανομή μεγάλης κλίμακας (FederDistribution).
Η πετρελαϊκή βιομηχανία
Ο πρώτος που παρενέβη ήταν ο Πρόεδρος της Assitol, Άννα Κέιν, ο οποίος έκανε το ντεμπούτο του επικαλούμενος μια από τις εμμονές του: «Αν το προϊόν δεν πληρώνεται, όπως συμβαίνει με το λάδι στα εστιατόρια - υπενθύμισε - δεν μπορεί να υπάρξει η πρέπουσα προσοχή από τον καταναλωτή. Για αυτόν τον λόγο επαναλαμβάνω συνεχώς ότι, τουλάχιστον στα εστιατόρια υψηλής ποιότητας, το λάδι έχει μια τιμή για να του δώσει την αξία που του αξίζει και ότι ο εστιάτορας την εξηγεί στον πελάτη για να εξηγήσει ποιο προϊόν θα εμπλουτίσει τα πιάτα του»Ένα ερώτημα που αφορά τόσο το ιταλικό όσο και το ξένο πετρέλαιο: «Μόνο με ιταλικό λάδι» - αυτός πρόσθεσε - η εθνική κατανάλωση δεν μπορεί να διατηρηθεί, θα φτάσουμε το πολύ μέχρι τα τέλη Μαΐου και τότε θα έχει τελειώσει». Μια άψογη ιδέα: με μέση εθνική κατά κεφαλήν κατανάλωση 8,2 κιλών ετησίως, όπως προέκυψε από την ανάλυση της Ismea, οι 244 χιλιάδες τόνοι που παρήχθησαν κατά την τελευταία περίοδο επαρκούν μόνο για το ήμισυ της εγχώριας αγοράς.
«Χρειαζόμαστε ξένο πετρέλαιο» – επέμεινε – και ο εισαγωγέας δεν πρέπει να δαιμονοποιείται, επίσης επειδή χάρη στην πετρελαϊκή βιομηχανία υπάρχει ένας κύκλος εργασιών γύρω από το ελαιόλαδο ίσος με 4 δισεκατομμύρια ευρώ, εκ των οποίων 2 δισεκατομμύρια χάρη στις εξαγωγές, μετακινώντας συνολικά 600 χιλιάδες τόνους και παρέχοντας εργασία σε πάνω από 15 χιλιάδες εργαζόμενους. Για να μην αναφέρουμε ότι η αξιοποίηση του λαδιού με ιταλικές μάρκες στο εξωτερικό συμπαρασύρει μαζί της και τις άλλες κατηγορίες του εθνικού καλαθιού, ξεκινώντας από τα ζυμαρικά και την ντομάτα». Και τέλος ένα μήνυμα κοινωνικού χαρακτήρα: «Αν σήμερα είναι παράλογο να υποτιμάται το ιταλικό λάδι που πωλείται κάτω από το κόστος της πρώτης ύλης, πρέπει ωστόσο να βρούμε τον σωστό συμβιβασμό που να συνδυάζει την ανάγκη να προσφέρουμε στον καταναλωτή ένα προϊόν σε προσιτές τιμές, ειδικά τώρα που γίνεται κατανοητό ότι είναι καλό για την υγεία, και ταυτόχρονα τη διασφάλιση της υγείας της οικονομίας της αλυσίδας εφοδιασμού».
Διανομή μεγάλης κλίμακας
Έννοιες που προέρχονται από Carlo Alberto Buttarelli, Πρόεδρος της Federdistribuzione ο οποίος από την πλευρά του διατύπωσε το ζήτημα ως εξής: «Η αξία ενός προϊόντος, η οποία είναι διαφορετικό ζήτημα από την τιμή, καθορίζεται από τον καταναλωτή. Αν το ελαιόλαδο έχει αξία για τον καταναλωτή, τότε είναι πρόθυμος να πληρώσει μια λογική τιμή γι' αυτό. Αλλά αλίμονο σε όποιον το μετατρέψει σε ένα εξειδικευμένο προϊόν. Αν θέλετε ένα προϊόν υψηλής ποιότητας που είναι 100% ιταλικό, εντάξει, αλλά ένα ζήτημα γενικής κουλτούρας και γνώσης του προϊόντος και των πλεονεκτημάτων του έρχεται να παίξει ρόλο για να κατανοήσει ο καταναλωτής αυτή τη συγκεκριμένη τιμή. Εν ολίγοις, είναι μια τοποθέτηση που πρέπει να συνοδεύεται και, σε αυτό το πλαίσιο, σίγουρα η διανομή μεγάλης κλίμακας έχει επίσης συμφέρον στην τμηματοποίηση. Τέλος, όσον αφορά τις τιμές κάτω του κόστους, επιτρέπεται τρεις φορές το χρόνο, αντιπροσωπεύει μια επένδυση για το σούπερ μάρκετ και, από την άλλη πλευρά, επιβεβαιώνει τη χαμηλή αφοσίωση των καταναλωτών σε σχέση με μια συγκεκριμένη μάρκα».
