Το άζωτο είναι ένα θρεπτικό συστατικό που η ελιά, όπως όλα τα φυτά, χρησιμοποιεί σε μεγάλες ποσότητες· αποτελεί μέρος πρωτεϊνών, ενζύμων, νουκλεϊκών οξέων, χλωροφύλλης και ορισμένων βιταμινών απαραίτητων για την εκτέλεση των βιολογικών λειτουργιών του φυτού.
ένα η καλή διαθεσιμότητα αζώτου προάγει την αυξημένη βλαστική ανάπτυξη και η ποσότητα του προϊόντοςΩστόσο, δεν είναι απαραίτητο να το παρακάνετε, επειδή θα μπορούσε να προκαλέσει επιβράδυνση της ανάπτυξης των φυτών, επιμήκυνση του βιολογικού κύκλου, μεγαλύτερη κατανάλωση νερού, μείωση της αντοχής στις κλιματικές και παρασιτικές αντιξοότητες.
Οι δύο μορφές αζώτου
Στο έδαφος, το άζωτο βρίσκεται σε δύο μορφές, μία οργανική και μία ανόργανη ή ορυκτή.οργανικό άζωτο Είναι αυτό που αντιπροσωπεύεται περισσότερο στο έδαφος: το βρίσκουμε κυρίως πρωτεϊνικής φύσης - όπως προέρχεται από την αποσύνθεση ζωικών και φυτικών υπολειμμάτων - και στο χούμο. Για να απορροφηθεί από τις ρίζες, το οργανικό άζωτο πρέπει να υποστεί ανοργανοποίηση ή αποικοδόμηση, η οποία πραγματοποιείται με την αποσύνθεση βακτηρίων και μυκήτων, τα οποία το διασπούν σε απλούστερα προϊόντα, μέχρι να φτάσει στην αμμωνία και, από αυτήν, σε άλατα αμμωνίου και στη συνέχεια σε νιτρικά. Η ταχύτητα αυτής της διαδικασίας εξαρτάται πάνω απ 'όλα από τη θερμοκρασία και την υγρασία που υπάρχουν στο έδαφος. Οι καλύτερες εποχές για αυτή τη μείωση των ενώσεων είναι η άνοιξη και το φθινόπωρο. Αντίστροφα, το καλοκαίρι, λόγω της έλλειψης νερού στο έδαφος, και το χειμώνα λόγω των μειωμένων θερμοκρασιών είναι πολύ πιο αργές ή εξουδετερώνονται.
Οι ρίζες έχουν την ικανότητα να απορροφούν άλατα αμμωνίου και νιτρικά άλατα. Τα δέχονται πιο εύκολα, επειδή η παρουσία τους είναι μεγαλύτερη στο κυκλοφορούν διάλυμα του εδάφους, μέσα στο οποίο κινούνται καλά διαλυμένα και φτάνουν στην επιφάνεια των ριζών με εξαιρετική ευκολία. Τα άλατα αμμωνίου, από την άλλη πλευρά, συγκρατούνται από τον άργιλο και την ίδια την οργανική ουσία, επομένως βρίσκονται σε περιορισμένες ποσότητες και για πολύ σύντομα χρονικά διαστήματα.
Απορρόφηση στο φυτό
Συνεπώς, Η πρόσληψη αζώτου από τα φυτά γίνεται σχεδόν αποκλειστικά με τη μορφή νιτρικών αλάτων, αφομοιώνεται από τη ρίζα όταν η συγκέντρωση νιτρικών στο κυκλοφορούν εδαφικό διάλυμα υπερβαίνει αυτή στο εσωτερικό της ίδιας της ρίζας. Ή, εάν η συγκέντρωση νιτρικών στο εσωτερικό των ριζικών κυττάρων είναι υψηλότερη από την εξωτερική, απαιτείται η παρουσία πρωτεϊνών μεταφοράς.
Μόλις τα νιτρικά άλατα εισέλθουν στο φυτό Υποβάλλομαι σε μια διαδικασία ενζύμων μετατροπή σε αμμωνιακό άζωτο, Αυτό μπορεί να συμβεί αμέσως στις ρίζες ή στους χλωροπλάστες των φύλλων. Εάν η απορρόφηση γίνεται ήδη ως αμμωνιακό άζωτο, δεν υπάρχει ενζυμικό βήμα.
Μόλις το φυτό έχει διαθέσιμο οργανικό άζωτο, το μετατρέπει σε αμινοξέα και άμυλα και στη συνέχεια προχωρά στη σύνθεση πρωτεϊνών, νουκλεοτιδίων και άλλων μορίων απαραίτητων για την ανάπτυξη και την εξέλιξη του φυτού.
Το άζωτο έχει σημαντική κινητικότητα μέσα στο φυτό, αλλά αυτό αυτορυθμίζεται και το διατηρεί σε ισορροπία, ώστε να επιτρέπει την ορθή λειτουργία όλων των βιοχημικών αντιδράσεων που συμβαίνουν μέσα στα κύτταρα, συμπεριλαμβανομένης της σύνθεσης πρωτεϊνών και νουκλεϊκών οξέων.
Le Η ελιά έχει τις μεγαλύτερες ανάγκες σε άζωτο από τον Μάρτιο έως τον Ιούλιο, με το ξύπνημα των μπουμπουκιών, με την ανάπτυξη των βλαστών, με το σχηματισμό των ανθέων, με τη βλάστηση και την αρχική ανάπτυξη των καρπών μέχρι τη σκλήρυνση του πυρήνα.
Κατά την επανέναρξη της βλάστησης, το άζωτο παρέχεται από τις αζωτούχες εφεδρικές ουσίες, που συσσωρεύτηκαν το προηγούμενο φθινόπωρο, οι οποίες μεταφέρονται τόσο προς τους οφθαλμούς που πρέπει να ανοίξουν όσο και προς τον σχηματισμό νέας βλάστησης. Η ριζική απορρόφηση, στην πραγματικότητα, εξακολουθεί να περιορίζεται από τις χαμηλές θερμοκρασίες του εδάφους, επιπλέον, η σύνθεση ενεργειακών ουσιών από τα φύλλα δεν έχει ακόμη επαναληφθεί με πλήρη ταχύτητα.
Η ανάγκη για άζωτο στους ελαιώνες
Σε έναν ελαιώνα η απαίτηση σε άζωτο, σε περίπτωση μέσης παραγωγής ελιών για λάδι που εκτιμάται σε 4-6 τόνους/εκτάριο, είναι 90-100 kg/εκτάριο.
Οι κατανομές πρέπει να πραγματοποιούνται με κλασματικό τρόπο, έτσι ώστε η έκπλυση του νιτρικού αζώτου, που είναι πολύ κινητό στο έδαφος, να είναι πάντα πολύ μέτρια. Η έκπλυση είναι η μετακίνηση του αζώτου που προκαλείται από τα νερά διήθησης, τα οποία το παρασύρουν κατά μήκος του προφίλ του εδάφους πέρα από το στρώμα που επηρεάζεται από το ριζικό σύστημα των φυτών.
Η κατανομή του αζώτου μπορεί να κλασματωθεί ως εξής:
1) 40% κατά την βλαστική αποκατάσταση (40 kg)·
2) 30% πριν την ανθοφορία (30 kg), για την ενθάρρυνση της καρπόδεσης και την αύξηση του αριθμού των ανθέων·
3) 30% μετά την καρπόδεση (30 kg) για την υποστήριξη της πρώτης φάσης ανάπτυξης του πολτού και της σκλήρυνσης του πυρήνα.
I αζωτούχα λιπάσματα, όπως είδαμε, μπορεί να είναι:
- Νιτρικά, με ταχεία δράση, δεν μπορούν να συνδεθούν με τα σωματίδια του εδάφους, επομένως ξεπλένονται εύκολα σε περίπτωση έντονων βροχοπτώσεων, για παράδειγμα νιτρικό ασβέστιο, μέση περιεκτικότητα 15%.
- Νιτρική αμμωνία, ενδιάμεση απελευθέρωση, σε αυτήν την κατηγορία βρίσκουμε νιτρικό αμμώνιο, μέση περιεκτικότητα 21%.
- Αμμωνιακός, με μεγαλύτερη διάρκεια απελευθέρωσης, ένα από τα πιο χρησιμοποιούμενα λιπάσματα σε αυτήν την κατηγορία είναι το θειικό αμμώνιο, με μέση περιεκτικότητα 21%.
-Ουρία, βραδείας αποδέσμευσης, είναι ένα από τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα λιπάσματα στη γεωργία, η γεωργική ουρία έχει μέση περιεκτικότητα 598%.
Για να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα της χρήσης του αζώτου, είναι καλό να υπάρχει ομοιόμορφη κατανομή, ώστε να αποφεύγεται η περίσσεια σε ορισμένες περιοχές και η μικρότερη σε άλλες. Είναι επίσης σημαντικό να διατηρείται μια λωρίδα χωρίς λιπάσματα στις άκρες των αγροτεμαχίων, ώστε να μειώνονται οι απώλειες στις αποχετεύσεις. Να θυμάστε ότι, Μετά τη διανομή λιπασμάτων, θα πρέπει πάντα να ταφούν ελαφρώς, ακόμα κι αν ο ελαιώνας είναι χορταριασμένος.
Διευθυντής AIPO
Διαπεριφερειακή Ένωση
Παραγωγοί Ελιάς
