από τον Μαουρίτσιο Πεσκάρι
Η ιταλική κουζίνα γίνεται Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά της Ανθρωπότητας. Για πρώτη φορά. η αναγνώριση δεν πάει στο πιάτο, αλλά μια πολιτιστική αξία η οποία με την πάροδο του χρόνου έχει μεταδώσει χειρονομίες και αναμνήσεις, χτίζοντας μια ταυτότητα, τη δική μας. Η «κουζίνα» το οποίο βλέπω να αναγνωρίζεται σε αυτό το άρθρο της UNESCO, είναι ο χώρος εκείνου του ιταλικού σπιτιού, κέντρο του οικογενειακή ζωή. ότι τραπέζι γύρω από το οποίο χτίσαμε την ταυτότητά μας, δυνατό σε σχέσεις που γεννιούνται και αναπτύσσονται γύρω από αυτό. Η ενοποιητική αξία αυτού του τραπεζιού, τοποθετημένου εκεί στο κέντρο, όπου μπορούμε να συναντηθούμε, να μιλήσουμε, να κάνουμε ειρήνη, να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε, να ακούσουμε για όσα έχουμε κάνει. Και να φάμε. Ναι, φάτε! Ανεξάρτητα από το «τι» και το «πόσο», φάτε.
Είναι η έννοια του 'επουσιώδης' για να κάνουν όλη τη διαφορά στον κόσμο. Η άλλη κουζίνα, αυτό στο πιάτο με τα ζυμαρικά, σε σούπες, στο κρέας, σε βραστά κρέατα, σε τηγανητά, σε κρασί και λάδι, Ήταν ανέκαθεν μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, απτή. Η «άυλη» αξία γύρω από την οποία έχουν μεγαλώσει γενιές. Οι διαφορές στην παρασκευή παραμένουν, αυτές που δίνουν στην ιταλική κουζίνα την αξία των χωριών, των σπιτιών, όπου όλα είναι καλύτερα επειδή τα έφτιαξα εγώ, όπως το λάδι, καλύτερα επειδή είναι δικά μου. Υπάρχει όμως ένα πράγμα που κάνει τη χώρα μας μοναδική: ένα τραπέζι γύρω από το οποίο μαζευόμαστε όλοι, μαζί, ταυτόχρονα.
Μια «άυλη» αξία που πραγματικά κάνει τη διαφορά.
Αυτή η αναγνώριση πρέπει μας βοηθούν να αναγνωρίσουμε και να κάνουμε γνωστές αυτές τις αξίες στις νέες γενιές, για να τα ανακτήσουμε αν χρειαστεί, αν χαθούν στην άβυσσο του καταναλωτισμού, που τροφοδοτείται από τη μαζική επικοινωνία και τη διατροφή, όπου η βιασύνη έχει πάρει τον χρόνο να επιλέξει και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μας έχουν αφαιρέσει την ικανότητά μας να μοιραζόμαστε με μια φέτα ψωμί και λάδι.
