Ένα νέο βήμα προς την αξιοποίηση της ιταλικής κληρονομιάς της ελιάς: από το Βένετο έρχεται μια εθνική πρόταση νόμου που στοχεύει αναγνώριση της προσωπικότητας του ελαιοκαλλιεργητή που δεν είναι άμεσος καλλιεργητής ή γεωργικός επιχειρηματίας θεματοφύλακας της κληρονομιάς της ελιάς.
Η πρωτοβουλία – που προωθείται από τους περιφερειακούς συμβούλους Μπότσα, Βεντουρίνι και Μπόρον – στοχεύει να δώσει αξιοπρέπεια και υποστήριξη σε όλα εκείνα τα άτομα που, παρά το γεγονός ότι Δεν είναι αγρότες ως κύρια ασχολία, διαδραματίζουν κρίσιμο ρόλο στη διατήρηση των ελαιώνων, αντιμετωπίζοντας την εγκατάλειψή τους και συμβάλλοντας στην προστασία του τοπίου και του περιβάλλοντος..
Ένας στρατηγικός τομέας μεταξύ αριστείας και δυσκολίας
Η ιταλική ελαιοκαλλιέργεια αποτελεί θεμελιώδες πλεονέκτημα από οικονομικής, πολιτιστικής και περιβαλλοντικής άποψης. Με πάνω από 1,1 εκατομμύριο εκτάρια καλλιέργειας και περισσότερες από 600 χιλιάδες εμπλεκόμενες εταιρείες, ο τομέας αποτελεί πυλώνα του εθνικού αγροδιατροφικού τομέα. Ωστόσο, πρόσφατα στοιχεία δείχνουν μια ανησυχητική τάση: τα τελευταία τρία χρόνια ο αριθμός των ελαιοκομικών εταιρειών έχει μειωθεί κατά πάνω από 26 χιλιάδες μονάδες, ενώ η έκταση καλλιέργειας ελαιολάδου έχει χάσει περίπου 5.750 εκτάρια.
Αυτή η μείωση συνδέεται με πολλαπλούς παράγοντες, όπως η χαμηλή εναλλαγή γενεών, οι οικονομικές δυσκολίες και η αύξηση των φυτοϋγειονομικών και κλιματικών προβλημάτων.
Η Ιταλία εξακολουθεί να ξεχωρίζει για την ποιότητα του εξαιρετικά παρθένου ελαιολάδου της, αλλά ο κατακερματισμός της παραγωγής και η εγκατάλειψη των περιθωριακών ελαιώνων κινδυνεύουν να θέσουν σε κίνδυνο την ανταγωνιστικότητα του τομέα.
Στο πλαίσιο αυτό, ο προτεινόμενος νόμος αποσκοπεί στην να καλυφθεί ένα κανονιστικό κενό, αναγνωρίζοντας τον ρόλο όσων συντηρούν και φροντίζουν τους ελαιώνες χωρίς να είναι επαγγελματίες γεωργικοί επιχειρηματίες.
Ποιοι είναι οι μη άμεσοι ελαιοκαλλιεργητές;
είναι ιδιοκτήτες ή διαχειριστές ελαιώνων που διαχειρίζονται αυτές τις εκτάσεις από πάθος, οικογενειακή παράδοση ή περιβαλλοντική ευαισθησία, χωρίς να εμπίπτει στις πλέον αναγνωρισμένες νομικές κατηγορίες.
Αυτό το τμήμα ελαιοκαλλιεργητών συμβάλλει στην προστασία του τοπίου και στην υπεράσπιση της βιοποικιλότητας, αποφεύγοντας την εγκατάλειψη των ελαιώνων και τους επακόλουθους υδρογεωλογικούς κινδύνους, καθώς και διατηρώντας έναν πολύτιμο πόρο για τον αγροτικό τουρισμό και τον πετρελαϊκό τουρισμό.
Ο προτεινόμενος νόμος στοχεύει στην παροχή υποστηρικτικών εργαλείων σε αυτά τα άτομα, ενθαρρύνοντας τη βιώσιμη διαχείριση των ελαιώνων και την ανάκτηση εγκαταλελειμμένων.
Μεταξύ των μέτρων που προβλέπονται, θα μπορούσαν να περιλαμβάνονται φορολογικές ελαφρύνσεις, κίνητρα για τη συντήρηση και την ενίσχυση των ελαιώνων, καθώς και πρόσβαση σε ειδικούς δημόσιους διαγωνισμούς στη διατήρηση της κληρονομιάς της ελαιοκαλλιέργειας.
Ένα βραβείο για το μέλλον της ελαιοκαλλιέργειας
Η εισαγωγή αυτού του νέου νομικού προσώπου θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει ένα σημείο καμπής για τον κλάδοΗ αναγνώριση του ελαιοκαλλιεργητές που δεν είναι άμεσοι καλλιεργητές θα μας επέτρεπε να πλαισιώσουμε και να υποστηρίξουμε μια κατηγορία που έχει παραμεληθεί μέχρι σήμερα, ενισχύοντας τη σύνδεση μεταξύ εδάφους, παράδοσης και καινοτομίας.
Ο προτεινόμενος νόμος, εάν γίνει δεκτός σε εθνικό επίπεδο, θα μπορούσε να συμβάλει σημαντικά στη βιωσιμότητα και την ανθεκτικότητα της ιταλικής ελαιοκαλλιέργειας, διασφαλίζοντας ότι δεν θα χαθεί μια γεωργική, τοπιακή και πολιτιστική κληρονομιά ανεκτίμητης αξίας. Η συζήτηση είναι ανοιχτή και το Βένετο επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά τον εαυτό του ως μια περιφέρεια στην πρώτη γραμμή στην προστασία του ελαιοκομικού τομέα.
Μένει να δούμε πώς το εθνικό Κοινοβούλιο θα υποδεχτεί αυτήν την πρωτοβουλία και ποια συγκεκριμένα μέτρα θα ληφθούν για την υλοποίηση αυτού του μελλοντικού οράματος.
